28 Mart 2016 Pazartesi

TUBA KILINÇ

Akıllı telefonların hayatlarımızda yarattığı en önemli değişimlerden biri de, her an her şeyi fotoğraflıyor oluşumuz. Fotoğraf çekmek böylesine kolaylaştığından olsa gerek, aynı kareden onlarca fotoğraflayıp, beğenmediklerimizi siliyoruz. Çektiğimiz fotoğraflar üzerinde çeşitli filtreler uygulayıp ve hatta azıcık da düzeltme yaparak, en artistik pozlarımızı sosyal medyada paylaşıyoruz. Bu hızlı teknolojik dönüşümün artıları olduğu kadar eksileri de yok değil. Artık çoğumuz kağıda fotoğraf bastırmıyor, basılı fotoğraflardan albüm yapmıyoruz. Bana öyle geliyor ki, bu sanal albümlerin çoğu zamanla kaybolacak ya da bir harici bellekte bir daha bakılmamak üzere unutulacak. Gündelik hayatlarımızdan çok az hatıra yıllar sonrasına taşınacak. Gündelik hayattaki fotoğraf alışkanlığı böyleyken, düğün, doğum gibi özel günlerdeki durum tamamen farklı bir boyuta taşınmış durumda. Özel günleri en ayrıntılı şekliyle bir profesyonele fotoğraflatmak, o fotoğraflardan görkemli albümler yapmak da son yılların sanal fotoğraf alışkanlığına inat giderek yükselen bir trend. Hatta öyle ki, konuğum Fotoğrafçı Tuba Kılınç’a göre yurtdışında artık cenaze törenlerinde bile profesyonel fotoğraf çekimi furyası başlamış durumda. Tuba Kılınç ile fotoğrafçılık serüvenini konuştuğumuz bu söyleşi, fotoğrafçılığa ilgi duyanlara gelsin...

Ellyf: Nasıl ve ne zaman başladı fotoğrafçılığa olan ilginiz?

Tuba: Fotoğrafçılıkla üniversite yıllarında tanıştım. O yıllarda analog makinalar vardı. Harçlıklarımı biriktirip aldığım Minolta makinam hala duruyor.

Ellyf: Eğitim aldınız mı yoksa kendi kendinize mi ilerlediniz?

Tuba: Yıllar içinde pek çok eğitim programı, workshop ve gezilere katıldım. Ancak asıl ilerlemeyi, makinamı hep yanımda taşıyıp sürekli çekim yaparak sağladığımı düşünüyorum. Fotoğrafa meraklı olunca hayata hep o gözle bakmaya başlıyorsunuz.  Balığını yiyen bir kedi, bastonunu tutan yaşlı bir adamın nasırlı elleri, sokakta elinden balonunu kaçırmış bir çocuğun gökyüzüne doğru uzanışıPek çok sahneyi görmeye başlıyorsunuz, belki de eskiden yanından geçip gittiğiniz hiç dikkat etmediğiniz.

Ellyf: Ben sizi tanıdığımda kurumsal bir firmada çalışıyordunuz. Şu anda tamamen fotoğrafçılığa yönelmiş durumdasınız. Bu radikal kararı nasıl aldınız?

Tuba: Ben hayatta yaşanan her şeyin bir anlamı olduğunu düşünürüm. Uzun yıllar profesyonel iş hayatında yaptıklarım, yaşadıklarım, tanıdığım insanlar, tanık olduğum hikâyeler, dokunduğum hayatlar manevi olarak bir noktaya taşıdı beni. Profesyonel hayatta misyonumu tamamladığımı düşündüğüm noktada artık kendim için bir şeyler yapmak istedim. Hobimi işe dönüştürdüm; Hayattan İzler bu şekilde vücut buldu. Aslında isim ve kariyer yaptığınız bir alanı bırakıp, yeni bir yola koyulmak gerçekten radikal bir karar. Ancak kararı aldıktan sonra hayat atacağınız adımlarda yardımcı oluyor size. Sağ olsun, eşimden çok destek gördüm bu konuda.

Ellyf: Bu iki çalışma şeklini kıyasladığınızda ne gibi farklar oluştu hayatınızda?

Tuba: Profesyonel hayatta maddiyat yoğun bir silsile var. İmalat yetişti mi? İthalat zamanında gerçekleşti mi? Kur oynadı mı? Müşteriyi mi kaybettiniz? Bir noktaya geliyorsunuz, hayatınızın ellerinizin arasından kayıp gittiğini fark ediyorsunuz. Uykunuzda bile günlük sorunları çözmekten verimli uyku uyuyamıyorsunuz. Şu anki hayatım maneviyat yoğun bir hayat. Bir bebeğin doğumuna tanık olmak, annenin bebeğiyle kucaklaştığındaki gözyaşlarıyla gözlerinin dolması, yeni doğmuş bir bebeğin dünyadaki ilk dakikalarında onunla birlikte olmak paha biçilemez bir duygu. Daha sakinim daha mutluyum. Bir şey olmuyorsa artık zorlamıyorum olması için. Olmamasının mutlaka benim için bir hayrı olduğunu düşünüyorum. 

Ellyf: İnsanların en özel günlerine tanıklık ediyorsunuz, evlenirken ya da bebeklerini ilk kucaklarına aldıklarında siz de oradasınız. Neler hissettiriyor bu size?

Tuba: Her dokunduğum hayat her tanık olduğum mutluluk bana çok şey katıyor. Fotoğraflarıma baktığınızda dünden bu güne bu duygu değişimini görebileceğinizi düşünüyorum.  Sevdiğin işi yapmanın büyük lütuf olduğunu bu yüzden de şanslı bir insan olduğumu düşünüyorum.


Ellyf: Özellikle doğum fotoğrafçılığına yoğunlaştığınızı görüyorum. Özel bir sebebi var mı?

Tuba: Bu işe ilk başladığımda aile fotoğrafçılığına dair her tür fotoğrafı çekmek üzere yola çıkmıştım. Ancak zamanla bebek ve doğum fotoğrafçılığından daha keyif aldığımı gördüm. Belki anne olmamın da etkisi vardır; bir bebeğin ilk çığlığı mucizenin kendisi ve bu mucizeye tanıklık etmek çok özel bir duygu. 

Konunun bir diğer boyutu daha var. Fotoğrafın benim yapmaya çalıştığım şeyde bir araç olduğunu düşünüyorum. Doğuma giren annenin elinden tutup onu rahatlatmak, nefes almasını söylemek, çok zaman bebek annesinin göğsünü almadığında fotoğraf makinasını bir kenara bırakıp, bebeğin emmesine yardımcı olmak… Bunların maddi karşılığı yok. Başka bir şey. Sonunda çıkan fotoğraflar bu duyguyla yoğrulmuş fotoğraflar oluyor. Hayatımın bu dönemindeki misyonum işte bu.

Ellyf: Bir doğumu fotoğraflamadan önce nasıl bir hazırlık yapıyorsunuz?

Tuba: Öncelikle anneyle son 3-4 hafta sürekli irtibatta oluyorum. Bebeğin büyümesi, normal doğum mu  sezaryen doğum mu bunları takip ediyorum. Hastanenin ve doktorun çekime izin verip vermediğini kontrol ediyorum.  Çekim için gerekli ekipmanım sürekli hazır, sadece son kontrollerimi yapıyorum. 

Ellyf: Günümüzde doğumların çoğunluğu sezaryen olduğu için ameliyat günü ve saati önceden belli, bu durum doğum fotoğrafçılığının yaygınlaşmasında ne kadar etken sizce?

Tuba: Aslında normal doğumda da fotoğraf çektiren çok fazla. Sezaryen doğumların fotoğrafçı için zaman planını yapabilmesi açısından avantajı oluyor. Bu sebeple fotoğrafçılar sezaryen doğumları tercih ediyorlar. Ancak bence doğum fotoğrafçılığının yaygınlaşmasının sebebi, fotoğrafın hayatımızın içindeki önemini keşfetmiş olmamız. Yurt dışında cenazelerinde bile fotoğraf çektiren ülkeler var. Ben 11 sene önce ikizlerimi doğurduğumda doğum fotoğrafçılığı diye bir meslek yoktu. Bu son 6-7 senenin trendi.

Ellyf: Normal doğum yapan birinin ne zaman doğum yapacağı belli değil, gece yarısı telefonunuz çalıp doğuma çağrıldığınız falan oluyor mu?

Tuba: Tabii. Telefonum 7/24 açık ve hep yanımda. Normal doğum bebeklerinin çoğu da gece gelmeyi tercih ediyorlar :) Gece uykum bölünüyor, bazen 40 saat uyumadan geçirdiğim oluyor. Ama beni ayakta tutan adrenalin. O mutluluğa tanık olmak tüm yorgunluğumu alıyor.

Ellyf: Doğumunu fotoğrafladığınız bebekleri sonrasında da unutmayıp doğum günlerini kutluyorsunuz sanırım. İster istemez duygusal bir bağ mı kuruluyor?

Tuba: Evet. Her doğan bebek benim bebeğim. Hayattan İzler’in bebeği. Ben onların hayatına nasıl iz bırakıyorsam, onlar da benim hayatıma iz bırakıyorlar. Anneleri babalarıyla beni sonradan ziyarete geliyorlar. Ben onların doğum günlerini kutluyorum. Kocaman bir aile olduk, her gün büyüyoruz. 

Ellyf: Fotoğrafçılığı meslek edindiğinizden bu yana eminim çok fazla değişik olaya tanıklık etmişsinizdir. En unutamadığınız anınız nedir?

Tuba: O kadar çok var ki! İlk aklıma gelen Umut; Umut doğduktan sonra soluk almada sorun yaşadı ve ona oksijen verdiler. 2 saate çıkar dediler ama ben bu süreden daha uzun kalabileceğini tahmin edip aileyle konuştum. Umut annesiyle buluşamadan bir 5 saat geçti. Tabii çekimimiz yarım kaldı. O gece oksijen çadırında kalacağını öğrendiğimizde hepimize hüzün çöktü ama annenin moralini yüksek tutmamız gerekiyordu. Ben daha önceki tecrübelerimi paylaştım aileyle. Çekimi tamamlayamadan hastaneden ayrıldım. 1 hafta boyunca her gün konuştuk anne ve babasıyla Umut’ un. 1 haftalıkken Umut hastaneden çıktı ve ben onu eve ziyarete gidip, hem çekimi tamamladım hem de bebeğimi sevebildim. Sonra Umut 3 aylıkken beni ziyarete geldi.

Ellyf: Sizin gibi gerçek mesleği olmadığı halde fotoğrafçılık yapmak isteyenlere neler tavsiye edersiniz?

Tuba: Fotoğrafçılık birikim ve sürekli kendini geliştirmek isteyen bir konu. Sürekli araştırsınlar, sergi gezsinler, fotoğraf baksınlar. Ben 44 yaşımda Fotoğrafçılık & Kameramanlık okumaya başladım 2. Üniversite olarak. Öğrenmenin sonu yok.  

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder